اعتراض نا خردانه در ازای استیصال و ناتوانی

آذرماه امسال، ماه اعتراضی دانشگاههای کشور بود. اعتراضات گسترده دانشگاهها در روز دانشجو و هفته منتهی به روز دانشجورادیکال بودن، طبقاتی بودن و شورایی بودن جنبش دانشجویی را یادآور شد. مخالفان جریانات دفاع از حقوق کارگر با معرفی شوراها بعنوان آلترناتیو، تاب این پیروزی عظیم در دانشگاه را نیاوردند و از روی استیصال و ناتوانی، و از انجا که جایگاهی در این اعتراضات و مطالبات به حق طبقه فرودست جامعه نداشتند، تنها به بوت پای یکی از معترضین دانشگاه تهران توجه کردند و با وقاحتی تمام و منطقی غلط، آن را نشانه دروغگویی مدافعین حقوق کارگر در دفاع از حقوق طبقه فرودست جامعه دانستند. استدلالی که مدعی است فردی که خود در رفاه میباشد، دروغ میگوید اگر برای رفاه دیگران دست به مبارزه و حق طلبی بزند.

مطالبه اصلی تمامی معترضین و جنبش دانشجویی، کارگران و حامیان انان بهبود وضعیت معیشتی، رفاه، نشاط، امنیت و بالاترین استاندارد های زندگی است، اما در مقابل نظامهای سرمایه محور گفته اند و میگویند سود، سود، سود به هر قیمتی است و به عینه شاهدیم که انسانها تمام وقت، نیروی کار خود را میفروشند و در ازای آن ۹۹ درصد مردم با زندگی ای ملالت بار و سراسر تبعیض امیز و به دور از برابری های اجتماعی در حال استثمار شدن توسط یک درصد سرمایه دار هستند.

آلترناتیو شورایی برای گسترش و عمومی سازی فقر معرفی نشده است. شوراها تشکیل شده اند و میشوند تا ثروت اندوخته یک درصدی ها را که با خون دل و جان طبقه فرودست انباشت شده، در جامعه انسانی برای معیشت مناسب، برابری، آزادی و رفاه پخش کنند.
آنچه که نئولیبرالیسم و در معنای کلان تر راستگرایان و مدافعین نظامهای سرمایه محور خلاف آن را میخواهند. راستگرایانی که نمیتوانند به فرودستان ایران قول رفاه و برابری را بدهند و دم از سفت کردن کمربندها برای ساخت نظام سرمایه داری اقتدارگرایی را میزنند که اساس آن بر استعمار کار نیروهای مولد اقتصادی که کارگران میباشند تکیه دارد.

اما نکته قابل توجه آن است که به دلیل عقب افتادن و جا نداشتن در این اعتراضات، حاضر میشوند به هر شکلی چنگ بر بدنه اعتراضات و اعتصابات زده و آخرین تلاشهای نومیدانه و سخیفانه خود برای از اعتبار ساقط کردن آنها را بکنند، مطالبه ای که به شکل گسترده با حمایت و همبستگی همه جانبه و مستمر رو به پیشروی است، آنان اصل موضوع را فراموش کرده اند که مطالبه اصلی بر چه مبناییست، خواست ازادی، برابری و رفاه

و اکنون به دلیل ناتوانی و نداشتن جوابی به مطالبات به حق و به بن بست رسیدنشان، چاره ای جز بیراهه رفتن در خود نمیبینند و با این حرفهای دور از منطق و سفسته گریها به دنبال منحرف کردن افکار توده مردم بر میایند اما غافل از انکه خواست حقیقی مردم با پیوندی اینچنین هر سدی را در هم میشکند چرا که دست به ریشه مشکلات برده و با اگاهی تمام برای کنار زدن ان قدم بر میدارند.

اتفاقات اخیر نتیجه وجود ده ها سال تبعیض و نابرابری سیستماتیکی است که توسط تمامی نهادهای موجود حمایت میشدند و میشوند. همین غارتگران و استثمار کنندگان، به بردگی کشانندگان و استعمار کنندگانی که سالیان سال تاب وجود تکه نان خشکی را هم بر سر سفره طبقه فرودست جامعه نداشته اند و در پیشبرد این ظلمها دخیل بوده اند، به وجود امده است.
راه برون رفت از این معضلات مهلک و تاسف بار و به دور از هر حرکت انسانی، اتحاد و همبستگی و گسترش اعتراضات و اعتصابات در قالب شورایی و خیز برداشتن برای اداره شورایی کلیت جامعه است.

مهران کرمعلی

تجمع اعتراضی با خواست آزادی اسماعیل بخشی...